EL2

[EL2] TYM48 - 1ST Audition - Nukaboshi Fuurin

posted on 22 May 2013 23:59 by fuyuzolalara in EL2

 
 
 
 

 

Nukaboshi Fuurin

 

ฉันมาถึงตึก TYM48 ก่อนกำหนด เนื่องมาจากความตื่นเต้นนิดๆ ฉันไม่ค่อยได้ขึ้นเวทีที่ไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไร เพราะรู้โจทย์ร่วงหน้าก่อนเสมอ แน่นอนว่าตึกยังไม่เปิด ฉันเลยนั่งรออยู่แถวหน้าตึก การไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องเจอกับอะไรนี่มันก็แอบน่ากลัวเหมือนกัน 


ฉันมานั่งเอาหน้าซุกเข่าอยู่แถวบันได เห้ย ... เธอไม่ค่อยจะกลัวอะไรนะฟุริน แค่นี้อย่ากลัวสิ  ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกนึง ก่อนจะโดนกระแทกไหล่ด้วยบุคคลปริศนา .. ใครมาหาเรื่องกันนะ 

 เงยหน้ามาก็พบกับ ชิซุย   ฉันเบิกตาโตด้วยความตกใจ 

"นายมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"
"มาตั้งนานแล้ว เธอมานั่งข้างๆผมเองไม่รู้ตัวหรอ" ... โกหกหน้าสดใสเลย ..
"ตลกแล้ว ฉันมานั่งยังไม่มีคนเลย ว่าแต่นายมาทำอะไร? มาออดิชั่น TYM หรอ ?" ฉันพูดก่อนขำนิดๆ
"อ่าววันนี้มีออดิชั่นหรอกหรอ เธอมาออดิชั่น?" 
"ไปอยู่หลุมไหนมา - -"  ฉันมองเขานิ่งๆ แต่ไม่ได้ตอบคำถาม ถ้าหมอนี่รู้ว่าฉันมาออดิชั่นแล้วไม่ติดมีหวังขำตาย
"ก็ไม่ได้สนใจอะไรสักหน่อยนี่ ว่าแต่เธอมาออดิชั่นสินะ" หมอนั่นเอาไหล่มากระแทกฉันอีกทีนึงจนเซเล็กๆ
"ยุ่งอะไรด้วย"
"อยากรู้นี่ครับ"
"อื้อ ..." พยักหน้าให้หนึ่งที ที่สุดก็ต้องบอก ...
"โอ้...สู้ๆเขาละ เธอทำได้อยู่แล้ว" ชิซุยพูดพลางหัวเราะไปด้วย
"ฉันคิดว่าฉันทำไม่ได้หรอก"
"ทำไมละ? ปกติเธอก็ไม่เคยไม่มั่นใจนี่?"
"ที่นี่มีตั้งหลายคนนี่ ............ ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวซักหน่อย" พูดแล้วละสายตาจากชิซุยมองไปยังเบื้องหน้าที่มีคนเริ่มเดินขวักไขว่กันแล้ว
"มั่นใจในตัวเองหน่อยสิ เธอเองก็ไม่ได้แย่อะไรนี่?" เขาพูดก่อนเอามือเท้าคางแล้วมองไปตามที่ฉันมอง ฉันมองหน้าชิซุยที่ไม่ได้มองฉันอยู่ ......... เห้อสู้เขาสิฟุริน เธอทำได้แบบนี่หมอนี่บอกนั่นแหละ คิดได้แบบนั้นเลยลุกขึ้นยืน ก่อนโดนสายตาอีกคนมองขึ้นมา 
"ขอบใจ"
"ขอบใจอะไร...ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย"
"เออขอบใจะละกัน" ฉันรีบพูดรีบเดินเข้าตึกดื้อๆ
"นี่ ..." เสียงเรียกของเขาทำให้ฉันหันไปมองอีกรอบนึง
"ยิ้มเข้าไว้นะ เธอทำได้อยุ่แล้วเชื่อในตัวเองหน่อย" 

... มีคนมาให้กำลังใจเธอด้วยนะฟุริน .. จังหวะนี้ก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองทำหน้าแบบไหนออกมา แต่อีกคนยิ้มให้ฉัน ... เป็นรอยยิ้มที่ดูแล้ว .. มีกำลังใจขึ้นมายังไงไม่รู้ล่ะ

"แบบนั้นแหละ"
"ห๊ะ ..? นี่ฉันยิ้มหรอ?" ฉันยกมือมาลูบหน้าตัวเองก่อนที่จะหุบยิ้มที่หลุดออกไปตอนไหนก็ไม่รู้
"ไม่รู้สิ เอ้าเข้าไปได้แล้ว"

หมอนี่ไล่ฉันละ ฉันยักคิ้วให้หนึ่งทีก่อนเดินเข้าสู้ TYM 48 ... 
 

อันนี้ซับไทยค่ะ

 

 

 

 

เย้ 
ในที่สุดก็ได้ฤกษ์อัพ แงงงงงงขอโทษค่ะที่สกิลวาดมังงะมีแค่นี้ ..

/พรากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

แล้วก็วาดตอนต้นไม่ทันด้วยเลยมาเป็นฟิคแทน .___.)
เพราะไปติดเกาะมา แถมช่วงนี้แอบมีสอบซัมเมอร์อีกตะหากแง
คือจริงๆวาดไว้เยอะกว่านี้แต่ไม่มีเวลาทำเลยจริงๆ ขนาดเลื่อนเด้ดไลน์แล้ว
เป็นข้อดีของเราอย่างหนึ่งคือวาดรูปออริของตัวเองออกมาหน้าไม่ค่อยซ้ำกัน(?)
แต่พอกลับมาวาดตัวนั้นอีกที หน้าไม่เหมือนเดิมซะงั้น กำ 

แบบตอนได้โจทย์เรานี่นั่งอ้าปากเหวอแทนฟุรินเลย
คุณพระ...โจทย์โหดมากสำหรับฟุริน
แต่เราชอบมาก
นี่ฉันเอสเอ็มหรอ 


 



 

 

ดิทเพิ่มซับไทยงิ

edit @ 25 May 2013 09:03:42 by Fuuyu

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
 
 
 

 

 

“เอ ... จำไม่ได้ว่าซื้อมาจากไหนแล้วหล่ะแต่มันเป็นของสำคัญของฉันกับเพื่อนสมัยเด็กหน่ะ เราจะอยู่ข้างกันเสมอ”

นี่มันทำให้ฉันนึกหวนถึงเพื่อนสมัยเด็กที่จากกันไปตั้งนานแล้วนะ ! ยัยพูดมากนี่อะไรก็ไม่รู้

“เอ่อ .. นั่นน่ะ ฉันก็มีเหมือนกันนะ แปลกใจนิดหน่อย ไม่คิดว่าจะมีคนใช้อะไรแบบนี้ด้วย”

ยัยมิมิทำหน้าช๊อคเบา ๆ แลดูตกใจ สงสัยคนสวย ๆ อย่างฉันจะไม่ค่อยเหมาะกับที่ห้อยอะไรแปลกประหลาดแบบนี้ล่ะมั้ง ฉันชอบมันมากเลยนะตอนเห็นครั้งแรกหน่ะ เพื่อนสนิทฉันก็ชอบมากเหมือนกัน !

“ห๊ะ ??? เธอมีมันได้ยังไงหน่ะ??”

ฉันหันควับไปมองยัยผมชมพูข้างๆ นี่ .. มองไปมองมานี่แสบตาจัง (ผมตัวเองหล่ะ)

“อืม เคยซื้อมาใช้คู่กันกับเพื่อนสนิทน่ะ แต่เรื่องมันนานมาแล้วล่ะตั้งกะประถม ถ้าจำไม่ผิดเหมือนจะซื้อมาตอนไปทัศนศึกษา .. ละมั้งนะ ..อืม ฉันเองก็จำไม่ค่อยได้เหมือนกันว่าซื้อมาจากไหน เรื่องมันนานมาแล้วตั้งกะยังอยู่ประถมน่ะใครจะไปจำได้ ..”

            เห๋ .... ฉันก็จากเพื่อนสนิทตอนประถมเพราะต้องย้ายบ้านไปรัซเซีย ...

“เอ .. เหมือนมันจะมีแค่ไม่กี่ชิ้นเองนะ เพราะเหมือนจำได้ว่าซื้อมาจากลุงคนนึง ที่เค้าทำเป็นแฮนเมค เหมือนจะมีแค่สองชิ้น ...” 

            ฉันทักขึ้นเพราะนี่มันเป็นแฮนเมค  ลุงคนขายเค้าไม่ทำซ้ำกัน แน่นอนว่าลุงขายนั่นเค้าทำชิ้นนี้มาแค่สองชิ้นเพราะฉันจำได้ว่าฉันขู่ไปว่าถ้าทำขึ้นมาซ้ำอีกจะโกธร...

“ เดี๋ยวนะ ฉันก็ซื้อมาจากลุงคนนึงเหมือนกัน! นี่เธอ .. ?” มิมิชี้หน้าฉันก่อนเอียงคอเหมือนนึกอะไรออก
มี่จัง ????”
            ฉันเบิกตากว้างพร้อมเอ่ยชื่อที่คุ้นเคยออกไป .. อย่าบอกนะว่าแม่นี่ .........

“ฮะ!! เฮ้ๆ เธอ? โมจจี้????” ยัยนั่นทำท่ากระต่ายตื่นตูมออกมา ... เออก็บนหัวแม่นี่มันมีหูกระต่าย

            เฮ้ย ............ นี่ไม่ธรรมดาแล้วนะยะเนี่ย .... เพื่อนสมัยเด็กคนนั้นจะอยู่ตรงหน้าฉันงั้นหรอ ?? จากกันไปตั้งแต่ประถมเนี่ยนะ ?? เฮ๊อะ พระเจ้าเล่นตลกอะไรกับฉัน !

“นั่นมันชื่อที่ไม่มีใครเรียกนอกจาก มี่จังนะ ..................”  ฉันถามย้ำเพื่อความมั่นใจ ...ไม่จริงน่า น้ำตาฉันจะไหล”
“โมจจี้! โมจจี้จริงๆด้วย!”
“เฮ้ ... มี่จังจริง ๆหน่ะหรอ?”  ฉัน ... ยังไม่แน่ใจ
            อะไรโลกมันจะกลมปานนี่หล่ะ ! โรงเรียนในญี่ปุ่นมีตั้งเยอะแยะ ทำไมถึงได้มาเรียนที่เดียวกัน ประเด็นสำคัญคือเป็นรูมเมท !! แถมอยู่ห้องเรียนเดียวกันอีก !!! โอ้ก๊อดดดดดดดดดดด  ยัยพูดมากนี่คือเพื่อนสมัยเด็กตัวเล็กๆ  ผมสีดำคนนั้นจริง ๆ หรอ? ยัยนี่หน่ะเหรอที่บังคับฉันให้เรียกชื่อ มิมิซามะด้วยท่าหยิ่งยโสนั่น ...ทั้ง ๆ ที่แต่ก่อนดูไม่น่าจะโตมาเป็นผู้หญิงสุดล้ำหัวชมพูแบบนี้เลย !

“เดี๋ยวนะทำไมเธอผมสีชมพูหล่ะ !!”
“หือ? ก็ย้อมน่ะสิถามแปลกๆ ว่าแต่โมจจี้เถอะ ได้ข่าวว่าไปต่างประเทศไม่ใช่หรอ? แถมสีผมยังจำแทบไม่ได้แน่ะ”

            ฉันชอบสีชมพูนะ แต่ยังไงก็ไม่ชอบที่มันสีเดียวอยู่ดี ... เพราะฉันชอบสีแดงพอๆ กับสีชมพูเลย ฉันชอบสีชมพูเพราะชื่อของตัวเองหน่ะ ดูบังคับให้ชอบสีชมพูยังไงก็ไม่รู้นะ ...

“ตอนนั้นฉันแทบจะไม่ได้บอกลาเธอเลยด้วยซ้ำ มันเร็วมากจนฉันก็เตรียมใจไม่ทันเหมือนกัน ... ฉันย้ายไปอยู่รัซเซียมาหล่ะ !!”

            ฉันฉีกยิ้มกว้างให้มิมิที่ตั้งใจฟังเรื่องของฉันอย่างตั้งใจ ... จะว่าไปยัยนี่ก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยนะ .. ความรู้สึกอบอุ่นหัวใจที่เจอเพื่อนสมัยเด็กที่อยู่ด้วยกันมาตลอดนี่มันอะไรกันนะ .. คิดถึงจัง ..

“เหหหห รัซเซีย ฉันก็อยากไปมั่งเหมือนกันน้า ....”
“แต่ที่นั่นมาหนาวมากนะ ฉันกลับมานี่รู้สึกร้อนมาก ๆ .. แต่ว่าฉันจำเธอไม่ได้เลย .. ไม่คิดด้วยว่าเธอจะมา .. เรียนที่เดียวกันอีก”  ... แถมดูพูดมากขึ้นด้วย ... นี่ฉันพูดในใจหน่ะ !
“ฉันต่างหากที่ควรจะพูดคำนั้นน่ะ! ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอโมจจี้อีกน่ะ!”
“ได้เป็นรูมเมทกันด้วย ! โอ้ยมันเซอร์ไพรส์มาก !!”
“ใช่มั้ยล่ะ! ดีใจจังเลยที่ได้เจอกันอีก”
            มี่จังโดดเข้ามากอดฉัน ... ด้วยความคิดถึงรึป่าวนี่ไม่รู้ แต่ฉันกอดตอบไปด้วยความรู้สึกคิดถึงทั้งหมด  ฉันคิดถึงมี่จังมาตลอดแหละนะ ก็ตอนแรก ๆ ที่ไปอยู่ที่นู่นปรับตัวเข้ากับคนอื่นลำบากจะตายไป .. เศร้านะเนี่ย .. แต่ .. เมื่อกี๊ฉันยังจะตีกับมี่จังอยู่เลย ตอนนี้ฟัดกันซะละ ตลกนะ

“เอาเป็นว่า วันพรุ่งนี้ฉันไปถ่ายรูปกับมี่จังก็ได้นะ !” ฉันตัดสินใจไม่ไปนัดอะไรที่ไหนทั้งนั้นทันที
“ว้าวววว! ได้ถ่ายแบบคู่กับโมจจี้แบบนี้ตื่นเต้นจังเลย!! ต้องสนุกแน่ๆ !”

มี่จังนี่ ..เจิดจรัสขึ้นจริง ๆด้วย .. พลันสายตาฉันก็เหลือบไปเห็นที่ห้อยมือถือที่มี่จังพึ่งหยิบขึ้นมา ถึงมันทั้งคู่จะเก่าแค่ไหนก็เถ่อะ ฉันคิดว่าเราทั้งคู่ก็ยังคงสภาพมันไว้ดีเหมือนกันแหละนะ ...

“ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะยังเก็บมันไว้อยู่หน่ะ” ฉันถาม
“ก็เป็นของสำคัญนี่นา! โมจจี้เองก็ยังเก็บไว้เหมือนกันนี่ .. แล้ว ไปอยู่รัสเซียมาเป็นยังไงบ้าง~”
“ได้แต่งตัวสวย ๆ เยอะๆ ทุกวันเลยเพราะมันหนาว”
“อืมม นั่นสินะ คิดถูกจริงๆเลยที่ให้โมจจี้มาเป็นเมเนเจอร์ของฉันน่ะ!”
“ตอนแรกฉันไม่คิดจะเป็นให้เธอด้วยซ้ำนะมี่จัง .. แต่แบบ ... จริง ๆฉันก็ไม่มีใครหน่ะ ..”

            จริง ๆ แล้วมี่จังก็เป็นไอดอลคนแรกที่ฉันรับเข้ามาแล้วหล่ะนะ ฉันไม่มีใครมาขอให้เป็นเมเนเจอร์เลย ! ... สงสัยหน้าไม่ให้หล่ะมั้ง ? ตอนแรกแทบไม่อยากจะเป็นให้เลย เพราะไม่รู้ว่าอยู่ด้วยแล้วจะปวดกระบาลขนาดไหน ฉันไม่ค่อยถูกฉโลกกับผู้หญิงที่พูดมากกว่าตัวเอง ... แต่พอเป็นมี่ในแบบนี้ฉันรู้สึกว่าอาจจะได้เม้าท์น้ำลายแตกฟองแบบไม่ต้องหลับต้องนอนกันเลยก็ได้ ..

“ถ้าไม่ได้โมจจี้ฉันเองก็ยังไม่รู้จะชวนใครเลยเหมือนกัน เอาเป็นว่าพรุ่งนี้แปดโมงเช้านะ !”
“มี่จังปลุกฉันด้วยละกันนะ ไปจัดของกันก่อนดีกว่ามะ ?”
“ได้เลย! แต่เพื่อเป็นข้อแลกเปลี่ยน โมจจี้ต้องมัดผมให้ฉันด้วยนะ !” มี่จังดีด้าก่อนวิ่งเข้าใส่ฉัน

            เดี๋ยวนะ ............. นี่ฉันต้องไปถ่ายแบบกับมี่จังแถมยังต้องมามัดผมเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนหรอ?? ฉันงงกับแม่นี่จริง ๆ  ว่าแล้วฉันก็หลุดหัวเราะออกมาจนได้

“ มาสิๆ  ว่าแต่ผมเธอยาวกว่าแต่ก่อนมากเลยนะ” ฉันเอื้อมมือไปสัมผัส ..เห๋มันโดนบำรุงจนดีมากเลยนะเนี่ย
“อือ ตั้งแต่ตอนนั้นมาก็ยังไม่ได้ตัดผมเลยน่ะ”
“เปลืองยาย้อมผมแย่เลยเธอ ... เอาทรงอะไรดีหน่ะ?” ก้มลงไปมองหน้าสลับกับมองหัวสีชมพูนั่น .. เสียหายหลายแสนกับค่ายาย้อมผมและค่าบำรุงผมชัวร์ ๆ
“ปกติคนใช้ที่บ้านจะมัดทวินเทลให้น่ะ” มี่จังพูดเสียงใสก่อนที่จะเอามือขึ้นมาม้วนผมสีชมพูนั่นเล่น
“หืมมมเธอนี่ดีจังนะ ฉันไปอยู่รัซเซียทำอะไรเองหมดเลยหล่ะ”
“แต่ต่อจากนี้ก็ต้องอยู่หอตลอดเลยน่ะสิ คงต้องให้โมจจี้เป็นคนมัดให้แล้วล่ะ! ฝากด้วยนะ!”

อ๊ะ ... กลับมาจากถ่ายแบบ ..
ก็คิดว่าควรจะอัพบลอคซักหน่อยนะ !!

 

ฮ๊ายยยย นี่โมโมอิโระเองค่า โมโมฮิเมะนั่นแหละ คิคิ (*´∇`*)
 วันอาทิตย์ที่ผ่านมา ... เหนื่อยนิดหน่อยเพราะร้อนมากเลย (;゚Д゚)
ได้ไปถ่ายแบบแฟชั่นกับเพื่อนสมัยเด็กที่ไม่คิดเลยว่าจะได้เจออีกครั้ง
เพราะมี่จังมาชวน ....... ♥
อ้อ .. มินามิหน่ะ หรือที่ชีบังคับใครเค้าไปทั่วให้เรียกมิมิซามะนั่นแหละ คิคิ

นี่เป็นการถ่ายแบบครั้งแรกเลย เพราะโมโมะไม่ชอบไปถ่ายรูปนะ
แต่เพราะมี่จังชวนหรอกนะ !!
มี่จังหน่ะเป็นถึงไอดอลอุส่ามาชวนโมโมะ ไม่ไปก็ไม่ได้อยู่แล้วหล่ะ !
 L( ^ω^ )┘ L( ^ω^ )┘ 

มาดูหน้าปกนิตยสารกันเถ่อะ
ยังไงก็ฝากด้วยนะคะ ! ไม่รู้จะทำนิตยสารเค้าขายไม่ออกรึป่าว (หัวเราะ) 
 ฝากด้วยนะคะ !

 (*´>▽<`*)

รูปใหญ่คลิกที่รูปเบย

เฮ้อัพแล้วค่า
คู่หูคู่ป่วนสุด ห้องจะแตกค่ะ บ่องตง
จริงๆอยากได้ เอสดีโมมิหน่ะ


ไปละค่าไว้เจอกัลลล จุบุ้วววว

edit @ 25 Mar 2013 20:29:38 by Fuuyu

[EL2] มาแนะนำตัวกัน ♪ Momoiro

posted on 17 Feb 2013 12:56 by fuyuzolalara in EL2
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
 
Houretsu Momoiro
 

                วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกล่ะ! เมื่อวานฉันนอนเร็วจนวันนี้ตื่นเร็วก็เลยรีบออกมาก่อน อากาศถือว่าดีทีเดียว ฉันกระชับกระเป๋าก่อนเริ่มเดิน ..แล้วสายตาฉันก็พลันไปเจอกล่องประหลาด ๆ วางอยู่ข้าง ๆ ต้นไม้  นี่มันไม่ได้เป็นความสนใจอะไรของฉันเลยฉันเลยเดินเข้าไปดู (...)

                ในกล่องกลับมีลูกแมวสีขาวสะอาดตัวเล็ก ๆ ตัวนึง กรี๊ดดดดดดดดดดดน่ารักชะมัดเลยแอร๊ย ฉันรีบหยิบมันขึ้นมา ว่าแต่ใครเอามาปล่อยหรือมีคนเอามาเลี้ยง ... ถ้าฉันหยิบมันไปจะมีคนมาตามหามันมั้ยนะ .. เห่ะ .. ฉันรีบหยิบน้องแมวออกมาจากกล่อง .. เอาขึ้นห้องเรียนด้วยคงไม่เป็นไรหรอกมั้งตัวเล็กนิดเดียวเอง .. ฮา

                เดี๋ยวสิก่อนอื่นต้องตั้งชื่อก่อนรึป่าวนะ  เอ.. ตัวผู้ด้วยนี่นา  เพราะว่าฉันดูเพศเลยต้องจับเจ้าแมวหมุนไปพลิกมาจนเจ้าแมวร้องออกมา ... มึนหัวสินะ อืม  มันต้องเป็นแบบที่ฉันคิดนี่แหละ !  อ๊ะรู้แล้วว่าจะให้ชื่ออะไร

“ฟีน๊อกซ์”  ฉันพูดก่อนยิ้มให้แมวที่ชูขึ้นเหนือหัวตัวเอง

                เอาล่ะแกต้องอยู่ในกระเป๋าฉันไปก่อนแล้วกันนะฟีน๊อกซี่  ฉันรีบสาวเท้าเข้าห้องก่อนที่ตัวเองจะสายไปมากกว่านี้ ฉันละไม่ค่อยจะพอใจที่นั่งของตัวเองเลย แล้วฉันจะแอบส่องกระจกได้ยังไงกัน ! กรี๊ด!  แถมยังต้องโดนคนข้างหลังจ้องมองมาที่คอตลอดด้วย หรือต้องเปลี่ยนทรงผมกันนะ ..  แถมตัวเองเลขที่หนึ่งเลยด้วย ... นัมเบอร์วันสุดเลยนะเรา

“มาเริ่มแนะนำตัวกันเลยดีกว่า”

 

 

“อ๊ะ .. ฮ๊ายฮ๊ายยยยย ฉันชื่อโฮวเรทสึ โมโมอิโระ ชั้น ปี ที่ 1 คลาส S และเลขที่ 1 สายเมเนเจอร์  แน่นอนว่าฉันชอบการจัดการเรื่องคนอื่น รวมถึงตัวเองด้วย ฉันชอบของหวานๆ ของสวยๆ ชอบการแต่งตัว และชอบจับคนอื่นแต่งตัวด้วย   เริ่มเทอมใหม่นี่ก็ขอฝากตัวกับทุกคนด้วย .. ฉันเป็นคนที่รับฟังได้ทุกเรื่องเพราะงั้นมีอะไรก็ปรึกษาฉันได้ ...สะ ”

“เมี๊ยววว”
                จู่ ๆ ฟีน๊อกซ์ก็ดิ้นขลุกขลักอยู่ในกระเป๋า ดิ้นไม่พอ ... ฟีน๊อกซ์ร้องด้วยหน่ะสิ !! ทำเอาทุกคนมองหาสาเหตุของเสียงแมวเมื่อกี๊

“เสมอนะ..เนี๊ยว ^^”

                มะ ...ไม่ใช่ว่าวันนี้ฉันต้องทำเสียงแมวร้องทั้งวันใช่มั้ย !!  ถึงมันจะไม่ค่อยเหมือนแต่ก็ทำให้ทุกคนเชื่อได้ว่าฉันชอบ ... เนี๊ยว  T^T)

 
อัพเดทเล็กน้อยจากฟุริน
 
 
 
นี่มันไม่ธรรมดาเลย
ฉันแค่หวังว่าพอฉันเต้นได้ ฉันคงจะไม่มีกล้ามขึ้นมานะ
ตอนนี้ฉันทำงานพิเศษอยู่ที่ 

Star★Café

พอดีไม่มีอะไรทำช่วงบ่ายวันเสาร์ก็เลยหาอะไรทำแก้เครียดนิดหน่อย
แต่ชุดก็แลดูหวานแหวว
กระโปรงสั้น ..ฉันเลยใส่ถุงน่อง ..
มีคนบอกว่าให้มัดผมแบบนี้แล้วดูเหมาะ
.... นี่มันไม่ชินเอาซะเลย
มันเหมือนมานีฟิวชั่นเด็กเเดกแยมหน่ะพี่ชาย
 
 
 
 

 
 
 

อ๊ะมีอีกๆๆๆ แฮะๆ
วาเลนไทน์ที่ผ่านมาเราได้สร้างร่างโคลนนิ่ง
เวอร์ชั่นปู้จายมาตอนรับวาเลนตรัยยย
ไปลากมิมิที่เคยเป็นลูกสาวของ @zerinespc  มาแหละ !
โมโมะ มิโมโมมิโมมิมิโม #อัลไล
หนุ่ม ๆ อยากเข้าไปอยู่ในอ้อมอกอ้อมใจไซส์อะไรก็ได้นะฮับ <3
 
 
 
 
ไปละก๊ะเจอกันเอนทรี่หน้า <3

edit @ 17 Feb 2013 23:55:59 by Fuuyu